Dangerously dense

Travelling from Dubai to Sharjah on a Friday afternoon by bus for work, I boarded, along with a bunch of other passengers into a double decker which was already full. Standing was inevitable. While it might sound strange for the Emiratis who know me, I would like to reiterate that this is nothing new for any Indian. The bus has exceeded it's capacity by almost double the numbers. And then, I took critical notice.

Not every woman got a seat despite young n capable men were dozing and nodding in the seats. Not that I am against feminism or something, but UAE is one country where any woman is rarely deprived of seating in journeys. However, in contrast to the daily metro where women are more preferred to have a comfortable journey, the situation in the bus was more Indian. Also, a woman who had reserved for her better part failed to offer the seat to the standing woman. Oh, the irony. If people started the handkerchief reservation (rumal daalna) here too, I don't see any reason why should Dubai be any comfortable than Hyderabad or any other Indian city, if not for its scarce population. Yes, population density is the cause, and my concern. People who compare Mumbai to Sharjah, Delhi to Dubai, or Hyderabad to Singapore, welcome to the conception of population density.

We are speaking of population density. Look at the list of cities and you'll know the stark reality. Limited to Philippines (somewhat) Indian cities monopolize the list. Every Indian city has, on an average, one and a half times the NYC Manhattan. And we don't live in high rise. Exactly explaining the lack of proper space. Lack of proper space can affect human development in many ways. A few I try.

1) Improper roads, traffic congestion is common place. Even good roads tend to be worn out of excessive use.

2)Heavy slums, unhygienic residences, Improper supply of resources. A bad quality of life is evident.

3. Rapid rate of increase in population leading to further deterioration, like in Kolkata.

4. Increase in pollution of every kind, harmful practices, nature becomes unable to purify herself. 

5. Congested public transportation, longer queues, lethargy and bribery, unclean cities.

Many more can be explained by a social scientist, but this is the essence. I hope everyone realizes the need to support rural india to maintain the balance, and family planning, of course.

P. S. : India is my country. I love my country. I'm just trying to show the root cause.

విశ్వాసం

"పెనుతుఫాను తలొంచి చూసే తొలి నిప్పుకణం అతడే" అని రోజూ చెవులు అరిగిపోయే దాకా విన్న తరువాత ఒకానొక నాడు సీడీల షాప్ లో తిరుగుతూ "అతడు" సీడీ వెనక్కి తిప్పి చూడగా అర్ధమైంది ఏమనగా ఆ గీత రచయిత సిరివెన్నెల గారు కాదని. ఆ రోజుల్లో పిచ్చి పట్టినట్టు మహేష్ బాబు సినిమాలు చూస్తున్నప్పుడు, అతడు టైటిల్స్ లో పడుతున్న లిరిక్స్ కార్డు కూడా చదివే వాడిని. పాటలు సిరివెన్నెల గారునూ, విశ్వా అని చదివినప్పటికీ ఈ విశ్వా అనే వాడు ఏదో చిలిపి పాట రాసాడు అని భ్రమ పడిన మాట వాస్తవం. మీరు ఇప్పటికీ ఆ భ్రమలో ఉండి ఉంటే ఈ వ్యాసం మీ కోసమే.

విశ్వా, విశ్వా వేమూరి ఒక తెలుగు పాటల రచయిత, గాయకుడునూ, సంగీత దర్శకుడు కూడానూ. ఇంతటి వైవిధ్యభరితమైన కళాకారుడు అయినప్పటికీ ఇతని పేరున ఒక వికీపీడియా పుట లేకపోవడం మన తెలుగు పరిశ్రమ విధి విధానాలకు అద్దం పడుతుంది. నేను కేవలం ఒక రచయిత విశ్వాను మాత్రమే చూశాను. మీకు కూడా అతడినే చూపిస్తాను. పది పైన మంచి పాటలు రాసినప్పటికీ ఇతగాడి గురించి ఎవరికీ తెలియకపోవడం గమనార్హం.

"సంతోషం" లో ప్రభు దేవా "మెహబూబా మెహబూబా" అంటూ స్టెప్పులేసినప్పుడు ఇతడి మాటలే ప్రాణం పోసాయి, పోస్కున్నాయి. మొత్తం ఇంగ్లీష్ లో ఉన్న ఈ ర్యాప్ పాటలో మనము చిందులు వేసినప్పటికీ మనము పాటను చూడలేదు. ఆ తరువాయి వచ్చిన గీతాలలో చాలానే మంచివి. మణిశర్మ గారు ఇతడికి రెండు మూడు ఆణిముత్యాలను ఇచ్చారు. "అతడు" లో "పెనుతుఫాను తలొంచి చూసే" అన్నా, మన ప్రియతమ మైఖేల్ జాక్సన్ కి గురువు గారు అంకితమిచ్చిన "నర్తన తార" ఆయినా, పవన్ కళ్యాణ్ "తీన్మార్" లోని "చిగురు బొనియ" ఆయినా, "చిరుత" లోని "చమ్కా చమ్కా" ఆయినా, "డోలే డోలే" అంటూ ఉర్రూతలూగించిన "పోకిరి"నూ ఇతగాడి పాటలే. అలా అని మిగిలిన సంగీత దర్శకులతో ఇతనికి పరిచయం లేదని కాదు. యువన్ తో కలిసి "హ్యాపీ" సినిమాకు గాను "ఛల్ ఛల్ రే ఛల్ మేరే సాథి", రమణ గోగుల గారి సొంతం అయనట్టి "ధగ ధగ మెరిసే మెరుపుల రాణి", దేవి తో "ఆర్య" లో "యౌ రాక్ మై వరల్డ్", ఇద్దరమ్మాయిలతో లో "వయోలిన్ సాంగ్", హార్రిస్ జయరాజ్, ప్రభాస్ ల "మున్నా" లో "కదులు కదులు" మరియు "చమ్మక్కురో ఇలా", మన ప్రియాది ప్రియమైన తమన్ "నీ దూకుడు సాటేవ్వడూ" ఇతడి ప్రయోగాలే.

ఈ పాటలన్నిటినీ గమనించినట్టయితే ఇతడు ర్యాప్ లో ధిట్టనీయు, తెలుగు పై ఇతని పట్టు అపారమనీయు, తక్కువ ఆయినా మంచి పాటలు రాసే రచయిత ఇతను అనీయు చెప్పొచ్చు. వేటూరి లాంటి పునీతమైన తెలుగు రచయితల కాలం చెల్లిందనే చెప్పుకోవాలి. ఈ తరం సంగీతమంతా ఊపుడు దిమ్పుడే. ఈ మారిపోతున్న కాలానికి ఆద్యం పోసింది గురువు గారు సిరివెన్నెల గారు. ఆయనే ఈ మార్పుకి కర్త కర్మ క్రియ. అయితే అనంత శ్రీరామ్, భాస్కరభట్ల, రామజోగయ్య లాంటి వారు ఆ రాజసం తేలేకపోతున్నారు. తమన్ లాంటి సంగీత దర్శకుల ఆగమనమే మన తరానికి, తెలుగు సినిమా సంగీతానికి దూరం పెంచుతోంది. ఇటువంటి కష్ట కాలమున విశ్వా లాంటి వారిని ప్రోత్సహించడం అవసరం. తెలుగు పాటలు చిరకాలం వర్ధిల్లాలి అన్నా, ఇంగ్లీష్ లో తెలుగు కలిపే విధానం ఏ ఖిచ్డి లా కాకుండా పెరుగాన్నాము లో మామిడి టెంక లా ఉండాలి అన్నా గురువు గారి తరువాయి ఈయనే దిక్కు. తెలుగు చలన చిత్ర సంగీతం వర్ధిల్లాలి. మనం మరింత దూకుడు తో ఇంగ్లీష్ బాషను కలుపుకుంటూ ముందుకు వెళ్ళాలి అని, విశ్వా లాంటి వారు మరెందరో రావాలి అని, అందులో నేను కూడా ఒకడిని కావాలని ఆశిస్తూ, అవుతానని మరెంతో విశ్వసిస్తూ ....

మీ,
రవి కిరణ్.

Senseless

If ever did a bucket of tears trickle down your cheeks, 

if ever you wished to be buried under musky reeks, 

if ever have you been screwed literally by an iron nail, 

if ever had you felt what's it like to fail, 

and you believe it is the worst part of life, 

I would like to tell you of my strife, 

Oh I'm senseless, senseless.

Not that I have taken the lover of weed up my nose, 

not that I have red wine along blood in my hose, 

not that I have gotten high or I am lost, 

it's just my senses have fell asleep at last. 

I fail to sense the changes around my being, 

so much is visible I'm not seeing, 

Oh, I'm senseless, senseless.

Oh yeah, so much is visible I don't think of what I see, 

the Arabic aromas around I don't smell what is free, 

exquisite of food and caviar I don't want to taste, 

the best violins slide through my ears in haste, 

all I crave is for the sense of touch, 

I burn out of jealousy on her clutch, 

Oh, I'm senseless, senseless.

Clutch, I would be, dark as I am,

I'll censor my words I won't frighten the Sam,
Dam, ram, and all that naughty scam, 

you better know what I am,
Oh, I'm senseless, senseless.

India's children : You

What are we ashamed of, my dear friends? Why are you so hurt when BBC puts up a documentary regarding how Indian men who rape think? Are you one of them?

Before I even start expressing my distress on your distress on BBC, let me put your facts right. Quoting a quoran "Leslee Udwin, the director of the documentary, is a rape victim herself. She says that she was inspired when she saw the protests against Nirbhaya's shocking rape all around India. She says it was a beacon of hope, for her, that Indians all over are coming together to protest the rape, and she hoped that things would change now. (The fact that nothing has changed is a different story entirely). She committed 2 years to making this film, and while I might have issues with the way it has been filmed, I think everything deserved to be stated. We need to bring the reality of hundreds and thousands of men thinking exactly like this and maybe mentally or verbally agreeing with the sentiments. This documentary should be watched very closely, to understand the rationale of such behaviors and developing programs to counterattack them. Rather, be happy that this topic has raised so much debate and awareness in India and the world over."

I further put forward the following.

They (Miss Udwin and her team) did not hype the rapes in UK because the citizens, and Media of United Kingdom are neither crazy not concerned about the security of the women. Rape cases are occuring throughout the world, but not every other country's citizens are as sensitive as us about what happens to others. Brutal rapes are reported everywhere, wherein the accused or convicted is stamped as a psychopath and sent to imprisonment. No other is concerned but the family and friends of the victim, especially in the developed countries. The media too reports the incident like any other crime and gets back to other issues. We, on the other hand,
1. Have no work at home, so go out and shout on the streets
2. Are concerned about what happens to the women of the nation and want to curb the unethical practice
3. (the media) highlight the personal life and problems for high TRP
4. (the media) want to create awareness and bring about the good change in the society
5. Desire to conserve the culture and ethics of the nation where woman is the supreme creation of God, and Hinduism is that religion where women are treated with utmost respect and henceforth highlight the issue of rape.

Now, anything the public is concerned about is a news-issue for the news channel. If you look at the list of previous documentaries published by BBC, you'll know that they tell the world of such issues bothering a nation, where from 

1. The world often helps the cause and the problem gets solved.
2. The world criticizes the concerned nation and ensures further chaos in the nation. 

In either way, BBC is successful in influencing it. Henceforth, more TRP, more business. Or genuine concern for a better world and attempts. The same applies to other international broadcasting networks like CNN too.

I hope you understand what I am trying to say. Indian Media was hooting since 2 years, BBC understood the seriousness of the issue and took it to its own level. There are 2 viewpoints to it. You can read it as a business-oriented man complaining that BBC is being unethical regarding its TRP of whatever equivalent you name it. You can see it as an attempt to point out our negatives. In the latter case, you have 2 possible solutions. You can again complain that BBC is unnecssarily interfering in the matters of our state, or you can be happy that the country is concerned, and work towards the cause, and not against the medium.

Frugal Dreams

Lush green fields around the home, where crickets chirp and rabbits roam,

walls of burnt brick and gray granite, standing away from the concrete might, 

where the road to the city runs in sight, where the train chuckles in a music light, 

far from the masses driven by cash, far from clean cities far from trash, 

shall be a beautiful home of mine, by the day I'm twenty nine. 

There shall my kid study and shine, and learn about the mire and mine.
And count the stars in clear skies, where a thicket of darkness lies. 

Tons and tons of fairytales, in summer nights a fairy tells, 

thunders roar and frighten us, lanterns burn to lighten us, 

so shall be a country child of mine, I show him coarse, he'll know the fine.